Babak Jahanbakhsh Hargez Lyrics

کابوسی ام که خواب خوش تعبیر میشه
پروانه ای که توی پیلش پیر میشه
یه زندگی درد کشیدمو شمردم
من زندگی کردنو از یاد بردم
یه عمره که خوب با خودمم تا نکردم
اونی که باید بشمو پیدا نکردم
تو خلوتم هی از خودم شکست خوردم
هر سال شب تولدم دوباره مردم
هرگز نخواستم یه سواله ساده باشم
چجور بخندم با یه قلب متلاشی
سخته که مرد روزای سخت باشی
ای کاش دنیا به دلم امون میداد
منو کمی بهتر به من نشون میداد
کاشکی کمتر خودمو فهمیده بودم
حقیقتو جوری که هست ندیده بودم
مثل وصیت میشه هرچیزی که میگم
انگار که ساکن یه دنیای دیگم
هرگز نخواستم یه سواله ساده باشم یا اتفاقی پیش پا افتاده باشم
واسه همین دور خودم دیوار چیدم
نقشه ی تنهاییمو خودم کشیدم